Do produkcji posadzek ksylolitowych stosuje się: 1) magnezyt kaustyczny palony mielony (tlenek magnezu), odstany przed użyciem; 2) chlorek magnezu w różnych postaciach: jako stężony roztwór 32—34°Be w postaci płynnej, jako produkt stały (topiony), sproszkowany lub krystaliczny; 3) wypełniacze drzewne, jak trociny, mączka drzewna z drzewa zawierającego żywicę (drzewo iglaste) lub bukowego; nie należy stosować trocin dębowych i innych, zawierających garbniki; do spodniej warstwy posadzki ksylolitowej wskazane jest użycie trocin tartacznych suchych (wilgotność najwyżej 20%) o długim włóknie; 4) wypełniacze inne, jak miał korkowy w celu nadania ksylolitowi elastyczności, azbest (mączka) w celu uzyskania odporności na kwasy, spoistości i wytrzymałości, a także ognioodporności, talk w celu uszczelnienia i nadania większej gładkości oraz miał kamienny w celu uzyskania twardości i zaimitowania wyglądu zbliżonego do powierzchni marmuru; 5) barwidła (patrz farby suche nieorganiczne), którymi powinny być wysokoprocentowe tlenki żelaza (czerwone, żółte, brązowe i czarne), litopon, zielony tlenek chromu lub czarny braunsztyn; nie wolno stosować farb organicznych zawierających wapno. Rozróżnia się posadzki ksylolitowe: 1) dwuwarstwowe o strukturze drobnoziarnistej i 2) ślepe podłogi (jastrychy) o, strukturze gruboziarnistej (norma PKN: PN/B-06155-Posadzki i jastrychy skałodrzewne (ksylolity).